عمر بن عبد العزيز يا عبداللَّه مأمون نمىتوانستند ، در آنها تأثير بگذارند . اين آگاهى سياسى شيعيان را بايد مرهون فرهنگ قرآن و معرفى حقايق اسلام از سوى ائمه عليهم السلام دانست . يكى از بارزترين اين حقايق آن بود كه حكومت نه ارثى است ، نه مىتوان از راه زور بدان دست يافت بلكه بايد به امر و فرمان دين باشد . اين امام باقر است كه به يارانش مىفرمايد : ساكنان آسمان ، عمر بن عبد العزيز را لعنت مىكنند . امام اين عبارت را پيش از رسيدن وى به قدرت بيان كرده بود . به حديث زير توجّه فرماييد : ابو بصير روايت كرده است كه با امام باقر در مسجد بودم كه عمر بن عبد العزيز وارد شد . او دو جامهء رنگين در بر كرده و به غلامش تكيّه داده بود . امام عليه السلام فرمود : « اين جوان نرمى پيشه مىكند و عدالت را آشكار مىسازد و چهار سال زندگى سپس مىميرد و زمينيان بر او مىگريند و كروبيّان نفرينش مىكنند و نيز فرمود : در جايگاهى مىنشيند كه حق او نيست . سپس عبد الملك به خلافت رسيد و تمام كوشش خود را در آشكار ساختن عدالت به كار گرفت » . « 1 » امام باقر عليه السلام عمر بن عبد العزيز را مستحق نفرين مىدانست چون مقام خلافت را كه هيچ گاه حق او نبود ، اشغال كرده بود . صحيح است كه عمر بن عبد العزيز ، فدك را كه رمز مظلوميّت

--> ( 1 ) - حلية الاولياء ، ص 251 .