كرده بوديم . انسان تا آن اندازه كه به دنبال جنازه مىرود ، پاداش آن را دريافت مىكند . « 1 » معاشرت آن‌حضرت با ديگران در نهايت ادب و بزرگوارى بود . به عنوان مثال ابو عبيده از ادب امام باقر عليه السلام به هنگام سفر روايتى نقل كرده و گفته است : من رفيق راه ابو جعفر بودم . ابتدا من سوار مىشدم و سپس آن‌حضرت . پس چون هر دو بر پشت مَركب سوار مىشديم ، سلام مىكرد و احوال مىپرسيد مانند كسى كه انگار تا اين لحظه دوستش را نديده بود و با من مصافحه مىكرد و به هنگام پايين آمدن ، پيش از من فرود مىآمد و چون هر دو قرار مىيافتيم ، سلام مىداد و احوالپرسى مىكرد چنان كه گويى تازه دوستش را ديده است . پس به او عرض كردم : اى فرزند رسول خدا كارى مىكنى كه پيشينيان ما چنين نكرده‌اند و اگر حتّى يك بار هم اين كار را بكنند ، بسيار است . امام فرمود : « آيا نمىدانى در مصافحه چه چيزى ( نهفته ) است ؟ دو مؤمن كه با يكديگر برخورد مىكنند و يكى از آنها با ديگرى مصافحه مىكند گناهان آن دو فرو مىريزد چونان كه برگ از درخت مىريزد و خداوند تا زمانى كه آن دو از هم جدا شوند به آن دو مىنگرد . « 2 » » در رفتار با مردم نكو كار و عفيف و پاكدامن بود . بدين سان از گناه ديگران تا آنجا كه مىتوانست چشم مىپوشيد و همين بهترين اثر را در دل

--> ( 1 ) - حلية الاولياء ، ص 301 . ( 2 ) - همان مأخذ ، ص 289 .