بودن وضع زندگىاش به تفضيل و احسان شناخته شده بود . از سليمان بن دمدم نقل شده است كه گفت : آن‌حضرت از پانصد درهم تا ششصد و تا هزار درهم جايزه مىداد و هيچ گاه از دادن صله به برادران و ديداركنندگان و اميدواران و آرزومندانش به ستوه نمىآمد . هر گاه مىخنديد ، مىفرمود : خداوندا بر من خشم مگير ! . أبى در كتاب نثر الدر مىنويسد : هر گاه فرد دردمند و گرفتارى را مىديد ، زير لب استعاذه مىگفت و هيچ گاه از اهل خانه‌اش شنيده نشد كه به فقير بگويد : اى فقير خدا به تو بركت دهد و يا اى فقير اين را بگير بلكه آن‌حضرت همواره مىفرمود كه فقيران را با بهترين نامهايشان صدا بزنند . « 1 » ابو نعيم اصفهانى به هنگامى كه از امام باقر در كتاب خود ( حلية الاولياء ) نام مىبرد او را با اين صفات وصف مىكند : حاضر ، ذاكر ، خاشع ، صابر ابو جعفر محمّد بن على الباقر . « 2 » در بارهء خشوع فراوان آن امام در برابر خداوند ، از افلح ، آزاد كردهء ابوجعفر بشنويم كه چه مىگويد : با محمّد بن على به قصد حج بيرون شدم . چون به مسجد در آمد به خانهء خدا نگريست با بانك بلند گريست . عرض كردم : پدر و مادر فدايت مردم به شما مىنگرند اى كاش اندكى صداى خود را پايين مىآورديد . امام به من پاسخ داد : واى بر تو اى افلح ! چرا نگريم ؟ ! شايد خداى تعالى در اثر اين گريه بر من به مهربانى

--> ( 1 ) - فى رحاب ائمّة أهل البيت - سيرة الباقر ، ص 6 . ( 2 ) - حلية الاولياء ، ص 289 .