علم ، امام حق را از مدعيانى كه به ناحق اين مقام را به خود اختصاص مىدادند ، چه حكام ستمگر و چه علويانى كه بر سر حق ائمه با آنان به نزاع بر مىخاستند ، متمايز مىساخت . از همين روست كه در تاريخ اهل بيت عليهم السلام مى بينيم كه آنان چگونه شيعيان خود را به اذن خداوند به نور او و به تأييد ملائكه اللَّه از علم دين و نيز به علم حقايق خفيه مستفيض مىكردند . آنچه در زير نقل مىشود ، برخى احاديث است كه شناخت ما را به مقام‌امامت بالاعم ، و به درجات والاى امام‌باقر بالاخص ، افزايش مىدهد . حلبى از امام صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : عدّه‌اى بر پدرم وارد شدند و از او پرسيدند : شاخصهء امام چيست ؟ آن‌حضرت فرمود : حدّ و شاخصه امام بس بزرگ است . چون بر او داخل شويد حرمتش را پاس داريد و در بزرگداشتش بكوشيد و بدانچه مىآورد ايمان آريد ، بر اوست كه شما را هدايت كند و در او خصلتى است كه چون بر او وارد شويد هيچ كسى نمىتواند به خاطر بزرگى و ابهّت وى خيره به دو بنگرد ، زيرا رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين بود و امام نيز چنين است . پرسيدند : آيا شيعيانش را مىشناسد ؟ فرمود : آرى همان ساعت كه آنها را ببيند مىشناسد پرسيدند : پس آيا ما از شيعيان توييم ؟ فرمود : آرى ، همه شما . پرسيدند : ما را از نشانه‌هاى آن آگاه ساز . فرمود : شما را از نامهايتان و نامهاى پدران و قبيله‌هايتان آگاه كنم ؟ گفتند : آگاه فرما . پس پدرم آنان را از نامهايشان و نامهاى پدرانشان و قبايلشان آگاه فرمود . گفتند : درست گفتى ، پدرم