امام صادق دست باز دارد و آن‌حضرت را مورد تعظيم و احسان قرار دهد . محمّد مىگويد : به منصور گفتم : اى اميرالمؤمنين اين امرى شگفت نيست ، زيرا ابو عبداللَّه وارث علم پيامبر صلى الله عليه و آله است . جدّ او اميرالمؤمنين على عليه السلام است و اسما و ديگر دعاهايى پيش اوست كه اگر بر شب بخواندشان درخشان خواهد شد و اگر بر روز بخواندشان ديگر تيره و تاريك نخواهد شد و اگر بر امواج درياها بخواندشان ، بر جاى خود بىحركت خواهند ايستاد . بدين سان منصور هراز چند گاه امام را به نزد خود فرا مىخواند تا آنكه بالاخره وى را با دادن زهر به شهادت رساند . مواضع تابان و نورانى امام صادق عليه السلام تنها در برابر منصور نبود . بلكه آن‌حضرت مشابه همين مواضع را با واليان منصور نيز داشت كه از ميان آنها به دو نمونه زير اشاره مىكنيم : 1 - يك بار امام صادق عليه السلام نزد زياد بن عبداللَّه بود . زياد گفت : اى فرزندان فاطمه فضيلت شما بر مردمان چيست ؟ تمام فاطميون كه در مجلس حضور داشتند از بيم جان خود لب از پاسخ فرو بستند . آنگاه امام فرمود : « همانا از فضل ما بر مردم اين است كه ما دوست نداريم از خاندان ديگر جز خاندان خودمان باشيم در حالى كه كسى از مردم نيست كه دوست نداشته باشد از ما باشد » ! 2 - داوود بن على ، والى مدينه بود . او به فرمانده نيروهايش دستور داد « معلى بن خنيس » يكى از سران برجسته شيعه و از ياران سخنور امام