ابو مسلم خراسانى فردى بود كه به ضرورت دگرگون ساختن اوضاع ، به هر طريق كه باشد ، ايمان داشت و جز اين امر به چيزى ديگر معتقد نبود . در واقع اين باور او را كور و كر ساخته بود و همين اعتقاد راسخ ، موفقيّت و كاميابى بنى عبّاس را در انقلابشان نسبت به ساير مخالفان بنى اميّه ، فراهم مىساخت . زيرا انقلابيون غالباً از دست يازيدن به محرّمات و لو اينكه پيروزى آنها هم منوط به همين محرّمات باشد ، خوددارى مىورزيدند در حالى كه ياران و هوا خواهان بنىاميّه از هيچ اقدامى كه به سلطهء آنها كمك مىكرد و يا دشمنانشان را طعمه مرگ و نابودى مىساخت فرو گذار نمىكردند بنابر اين اگر گروهى باهمين شيوه به مبارزه با آنها برمىخواست ، احتمال پيروزى دو طرف در اين نبرد برابر بود . ابو مسلم در ميان منتسبان به نهضت نوين عبّاسى شخص منحصر به فردى نبود بلكه بيشتر رهبران اين نهضت نظير و هم طراز وى بودند آنان در راه رسيدن به سرورى و حكومت هيچ مانعى نمىشناختند و تمسّك به هر كارى را براى رفع موانع ، روا و مجاز قلمداد مىكردند . ابو مسلم از كوفه ، مركز رهبرى نهضت ، دستوراتى را دريافت كرد كه در يكى از قسمتهاى آن چنين آمده بود : همانا تو مردى از ما ، اهل بيت ، هستى . وصيّت مرا حفظ كن . به اين قبيله از يمن توجّه داشته باش و با آنان همراه شو و از پس آنان مسكن بگير و ربيعه را در كارشان متّهم ساز ، امّا در بارهء مضر بدان كه آنان