سر باز مىزدند . بويژه در اين برهه امام باقر از سختيها و ستمهاى امويّان بى بهره نبود ، زيرا او پناهگاه حق و حق خواهان و پايگاه مظلومانى بود كه با سياست امويّان به ستيز برخاسته بودند . در آن برهه شيعه به خاطر اقدامات ستمگرانه بنى اميّه ، به مصايب و شدايد بزرگى گرفتار آمد چنان كه امام باقر مىفرمايد : « سپس حجاج آمد . او شيعيان را به بدترين شكل مىكشت و آنان را به هر گمان و تهمتى دستگير مىكرد » . اوضاع به گونه‌اى بود كه اگر كسى را زنديق و يا كافر مىخواندند ، برايش خوشايندتر از آن بود كه وى را شيعى و هواخواه على عليه السلام بدانند . از آنجا كه خليفه اموى مىخواست حكومت خود را بر امام باقر تحميل كند و قدرت خود را به رخ او بكشد ، درست همانند رفتارى كه جهان امروز سياست با مخالفان سياسى خود انجام مىدهد ، آن‌حضرت را به شام فرا خواند . امام باقر نيز فرزند عزيزش امام صادق را در اين سفر با خود برد .