وسيله خون آن‌حضرت ضايع گردد . خبر تصميم قريش به گوش پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و آن‌حضرت نقشهء حركت خود به سوى مدينه را ترسيم كرد . طرح پيامبر صلى الله عليه و آله اين بود كه با استفاده از تاريكى شب ، به غار ثور برود و سپس از طريق بيراهه به سوى مدينه حركت كند . امّا اجراى اين نقشه از يك جهت دشوار بود . زيرا اگر جنگجويان از فرار پيامبر در آغاز شب آگاهى مىيافتند ، فوراً درصدد جستجوى آن‌حضرت در اطراف شهر مكّه ، برمىآمدند وبىترديد مىتوانستند وى را دستگير كنند و چنانچه پيامبر را مىيافتند او را مىكشتند . از اين رو پيامبر تصميم گرفت با خواباندن شخصى به جاى خود در بسترش ، كار را بر قريش مشتبه سازد . بدين گونه آنان نمىتوانستند به زودى به حقيقت ماجرا پىبرند و هنگامى كه حقيقت بر آنان كشف مىشد پيامبر از مكّه دور و يا در غار ثور مستقر شده بود . امّا چه كسى خود را داوطلب كشته شدن در بستر مىكرد ؟ مرگ در بستر همچون مرگ در ميدان نبرد نبود . ميدان نبرد ، جاى ستيز و جنگاورى است ، جايى است كه فرد مىكشد و كشته مىشود . امّا آن كه قرار است در بستر كشته شود ، هرگز از خودش نبايد دفاع كند و يا اعصابش تحريك شود و دست به حركت بزند ! تنها يك مرد ، آمادهء اجراى چنين وظيفهء دشوارى است و او على فرزند ابوطالب است كه هرگز از اينكه مرگ به استقبالش آيد يا خود به استقبال مرگ رود ، بيمناك نيست .