على عليه السلام از سرپرست و دوست خود ، محمّد صلى الله عليه و آله ، پيروى مىكرد و آرامش قلب او بود و وى را درهر كارى الگو و نمونه قرار مىداد . پيامبر صلى الله عليه و آله نيز برادر زاده‌اش را از اخلاق نيكويى كه خداوند به او ارزانى مىداشت ، سيراب مىكرد . على عليه السلام همواره پيامبر را مىديد كه به تفكّر مشغول است و به آسمان مىنگرد و از پروردگارش هدايت مىطلبد . درهمان روزهايى كه پيامبر در غار حرا به عبادت مىپرداخت ، على عليه السلام در عبادتش دقيق مىشد و بدان مىانديشيد و معنى و مقصود عبادت آن‌حضرت را درمىيافت و به خداى محمّد ايمان مىآورد و با فطرت پاك خويش ، كه هيچ‌گاه شرك بدان راه نيافت ، هدايت مىشد . على عليه السلام از نبوغ و ذكاوتى كه زيبندهء پيامبران است ، برخوردار بود و خطاست اگر بخواهيم ايمان او به خداوند را به زمان خاصّى محدود كنيم . او فطرتاً ايمان داشت . از اين رو نمىتوان وقت معينى را براى ايمان آوردن او درنظر گرفت . پيامبر نيز ، هنگامى كه يكى از مسلمانان از وى دربارهء ايمان آوردن على عليه السلام پرسش كرد همين پاسخ را داد و فرمود : على كافر نبود تا مؤمن شود . همچنين امام عليه السلام اين نكته را بيان كرده و فرموده است كه وى هيچ‌گاه خود را به شرك نيالوده است . هنگامى كه وحى بر قلب حضرت محمّد صلى الله عليه و آله فرود آمد و پيامبر به سوى وى آمد تا او را از اين ماجرا آگاه كند ، ديدگان دل على عليه السلام بر امر موعود و حقيقت آنچه در انتظارش بود ،