ورحمهاى پاك و پاكيزه‌اى كه ايشان را به دنيا آوردند ، گرامى دارد . چنان كه همين كار را با مريم صديقه يا با زكريا و همسرش ، به خاطر جايگاهى كه نزد خداوند داشتند ، انجام داد . يا آن كه علّت و عوامل ديگرى در كار بوده است . امّا به هر علّت هم كه باشد بايد گفت كه ولادت معجزه آسا ، خود پيامى است آشكار به مردم كه شأن آن مولود بزرگ رابيان مىكند . آيا براستى چنين نيست ؟ پس از آن كه مادر على عليه السلام همراه با كودكش بيرون آمد ، پيامبر صلى الله عليه و آله به استقبال او شتافت زيرا مىدانست كه همين كودك در آينده وصى و خليفهء او خواهد شد . از اين رو سرورى وصف‌ناپذير قلب بزرگ او را دربر گرفت . اين دو ، از اين لحظه ، هرگز از يكديگر جدا نشدند تا آن كه پيامبر صلى الله عليه و آله به سوى پروردگارش رحلت كرد . على عليه السلام نيز ، از سنّت پيامبر تا لحظه شهادتش دست برنداشت . هنگامى كه امام على عليه السلام با افتخار از اين ارتباط گرم خود و پيامبر صلى الله عليه و آله سخن مىگويد ، جاى هيچ ترديدى براى ما باقى نمىگذارد كه اين ارتباط ، تقدير پروردگار جهان بوده و در رساندن پيام او به مردمان نقش بزرگى ايفا كرده است . امام على عليه السلام مىفرمايد : من در كودكى سينه‌هاى عرب را به زمين ماليدم ، و پيشانى اشراف ربيعه و مضر را به خاك سائيدم ، و شما ارتباط من و رسول خدا صلى الله عليه و آله را در اين خويشى نزديك و جايگاه مخصوص مىدانيد .