« آمين رب العالمين . برويد كه شما را عفو كردم و آزادتان ساختم به اين اميد كه من نيز مورد بخشش قرار گيرم و آزاد شوم » . پس چون روز عيد فطر فرامىرسيد ، به آنان انعام‌هايى مىداد كه ايشان را مصون مىداشت و از آنچه مردمان داشتند ، بى نياز مىساخت . هر ساله در آخرين شب ماه رمضان ، بيست بنده يا اندكى كم و زياد آزاد مىكرد و مىفرمود : خداوند متعال در هر شب از ماه رمضان ، هنگام افطار هفتاد هزار دوزخى را از آتش مىرهاند . چون آخرين شب ماه رمضان فرا رسد ، حضرت سجاد عليه السلام به همان تعداد كه در طول ماه آزاد كرده بود ، بنده آزاد مىكند و مىفرمود : « من دوست دارم كه خداوند مرا ببيند كه در خانه‌ام در سراى دنيا بنده‌ها را آزاد مىكنم ، به اين اميد كه او هم مرا از دوزخ برهاند » . هيچ خدمتكارى را بيش از يك سال به كار نمىگرفت . وقتى بنده‌هايى را در آغاز يا ميانهء سال مىخريد ، با فرا رسيدن شب عيد فطر آنها را آزاد مىساخت ، و به جاى آنها غلامان ديگرى به خدمت مىگرفت و سپس آنها را هم آزاد مىكرد . شيوهء آن‌حضرت تا هنگام شهادت اين چنين بود . امام سياهان را بى آنكه به آنها نيازى داشته باشد ، مىخريد و با خود به عرفات مىآورد و بديشان كار خود را روا مىكرد و چون كارش با آنها تمام مىشد دستور مىداد كه آنها را آزاد كنند و بديشان انعام و مال دهند . « 1 »

--> ( 1 ) - عوالم العلوم ، ج 18 ، ص 199 .