پيشگفتار الحمد للَّه ، و صلّى اللَّه على محمّد و آله الطاهرين . زندگى حضرت سجّاد زين‌العابدين عليه السلام را مىخوانم و مىكوشم تصويرى كامل از شخصيّت آن امام در ذهن خود ترسيم كنم . هنوز اين كار را به پايان نرسانده به ياد آياتى مى افتم كه در آنها سيماى بندگان صالح خداوند ترسيم شده است . وقتى در اين آيات تدبّر مىكنيم ، شيطان ما رابه وسوسه مىاندازد كه اين آيات درباره بشر سخن مىگويند يا در مورد فرشتگانى كه از پرتو نور قدرت خداوند آفريده شده‌اند ؟ شايد اينان قهرمانان افسانه‌اى هستند ؟ ولى از خداوند به دور است كه در سخنانش ذرّه‌اى مبالغه و گزافه‌گويى باشد ، مگر نه اين كه مبالغه و دروغ باطل است و در كتاب خدا اصلًا جاى ندارد ؟ ! پس حقيقت چيست ؟ هنگامى كه قصص پيامبران و امامان را مىخوانيم كاملًا حقيقت را درمىيابيم ، مىفهميم تمثيل اين صورت نورانى كه آيات از زندگانى بندگان نيك خداوند نمودار مىسازد حقيقت واقع است و ما به پيروى آنان در اين حقيقت فراخوانده شده‌ايم . . . در اين امر به ويژه حكمت ولايت نهفته است چون خداوند ما را امر كرده است تا از طريق پيروى از اوليايش جوياى وسيله به سوى او شويم و از حضرتش خواستار هدايت شويم