« صحيفه » اى معروف به « سجادّيه » ثبت كرده است ، بر لبانش جارى مىشد . بياييد با هم به يكى از اين راز و نيازهاى پر شكوه و جذاب كه چشمها را خيره مىسازد ، گوش فرا دهيم : « همانا همّتم به سوى تو منقطع شده و رغبتم به طرف تو برگشته است پس تو مراد منى نه ديگرى ، و بيدارى و خوابم فقط از براى توست نه جز تو . و ديدارت پر تو و روشنى چشم من است و اتصال توبه من نفس من است ، اشتياقم به توست و سرگشتگىام در محبّت تو و دلباختگى ام به عشق توست . خشنودى تو آرزويم و ديدنت نيازم و در كنار تو بودن تقاضايم و نزديكى به تو منتهاى درخواست من است . آرام و راحتم در راز و نياز با توست ، داروى بيمارىام نزد توست و شفاى تشنگىام و خنك كننده سوزش درونم و رفع گرفتارىام همه در درگاه توست . پس در وحشتم انيس من باش ، لغزشم را بكاه و بپوشان و توبه‌ام را بپذير و دعايم را پاسخ گوى و خود نگهدار عصمت من و بى نياز كننده تهيدستىام باش . مرا از خود جدا و دور مكن اى نعيم وبهشت من و اى دنيا و آخرت من اى مهربان‌ترين مهربانان » . « 1 » كدامين قلب سرشار از ايمان است كه سر چشمهء چنين سخنان پر شور و تابناكى است ؟ كدامين قلب افروخته از شوق خداست كه با عشق به خدا اين گونه با او راز و نياز مىكند ؟ آرى . . . تنها قلب اين امام است ، كه نماز ، محبوب‌ترين كارها نزد اوست و ذكر خدا شغل او و عبادت صبغه و نشانهء زندگى اوست ! روزى بر خليفه اموى ، عبد الملك بن مروان ، وارد شد . عبد الملك از ديدن نشانهء سجود بر پيشانى امام على بن الحسين عليهما السلام به شگفتى افتاد وگفت : اى ابو محمّد ! آثار كوشش و اجتهاد بر تو ظاهر

--> ( 1 ) - مفاتيح الجنان ، ص 124 .