هرگز . . . زيرا در اين صورت فلسفه امتحان و ابتلا ، از بين مىرفت و اطاعت مردم از آنان براى پاك كردن دلها از تكبر نبود و در نهايت فرمانبرداران پاك و منزه نبودند تا شايستهء ورود به بهشت باشند ، بهشتى كه جايگاه بندگان پاكى است كه خود را از هرگونه شائبهء شرك و كبر مبرا داشته‌اند . امير مؤمنان امام على عليه السلام اين فلسفه را چنين توضيح مىدهد : « خدا اگر مىخواست آدم را از نورى كه پرتوش چشمها را مىزند و زيبائيش خردها را مبهوت مىكند و بوى خوشش دلها را مىبرد ، بيافريند هر آينه مىآفريد . اگر او را چنين مىآفريد سرها در برابرش فرود مىآمد و فرشتگان به آسانى از امتحانى كه خداوند براى آنان قرار داد سربلند بيرون مىآمدند . ولى خداى سبحان آفريدگانش را به چيزهايى كه ريشه و علّتش را نمىدانند گرفتار مىكند و بدين شيوه آنها را مىآزمايد تا سركشى و خودپسندى و كبر و غرور را از وجودشان دور فرمايد » . « 1 » آن‌حضرت در همين باره مىفرمايد : « هنگامى كه خداوند سبحان ، رسولانش را براى هدايت مردم فرستاد ، اگر اراده مى كرد ، مى توانست گنجهاى طلاى ناب و باغهاى پر از درختان ميوهء را در دسترس آنها بگذارد و آنها را با مرغان آسمان و جانوران زمين دمسازشان بدارد . و اگر چنين كرده بود مردم از روى ناچارى سر به فرمان آنها مىنهادند و ديگر آزمايشى براى تشخيص خوب و بد وجود نداشت ، و اصل پاداش نيكى و درستى ، و كيفر كجى و تبهكارى در روز رستاخيز از ميان مىرفت و هيچ كس اخبار آسمانى و وعده و وعيد را راست نمىپنداشت . و آنان را كه

--> ( 1 ) 1 - نهج البلاغه ، خطبهء قاصعه .