« همانا اگر شرك‌ورزى ، اعمالت تباه خواهد شد . » شرك چيست ؟ مگر بت پرستى شرك نيست ؟ مگر قايل شدن به معبودهايى جز خدا و آنها را همچون يهود و نصارا و احبار ، ارباب خود دانستن شرك تلقى نمىشود ؟ بدين سان درمىيابيم كه ولايت الهى ، محور آيات قرآن و روح توحيد و راه رسيدن به خشنودى و بهشت است . براستى اين همه سفارش و تأكيد براى چيست ؟ شرح و توضيح حكمت اين مسأله ، نياز به نگارش كتابهاى مفصّلى دارد . ما مىكوشيم به اختصار فلسفه نهفته در اين امر را توضيح دهيم ، اميدواريم كه انديشه و ديدگاههاى اسلامى خوانندهء گرامى در اين جهت با مايار و مددكار گردد ، تا توضيح اين مهم آسانتر انجام پذيرد . اوّلًا : دو راه فرار روى انسان قرار دارد . يكى راهى است كه او را به بهشت و خشنودى خداوند رهنمون مىشود . و دوّمى راهى شيطانى است كه او را به ژرفاى دوزخ سوق مىدهد . هر يك از اين راهها هدف جداگانهء دارند وجهت مخالف هم مى باشند . هر جهتى را امام و پيشوايى است و هر امام ويژگيها و نامهاى خاصّى دارد و پيروان آنها نيز از راه و شيوه‌اى مخصوص به خود برخوردار هستند ! . ستيز پيوسته‌اى كه در آن هيچ سازش و آشتى وجود ندارد ، ستيز هميشگى ميان راه خدا و راههاى شيطان مىباشد . خداوند مىفرمايد : ( يَا أَهْلَ الْكِتَابِ قَدْ جَاءَكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيراً مِمَّا كُنتُمْ تُخْفُونَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَعْفُوا عَن كَثِيرٍ قَدْ جَاءَكُم مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبِينٌ