نخست آنكه وى اوّلين داعى جنگ بود و دوّم آنكه در ميان مردم و محافل از آوازه‌اى نيك برخوردار بود و سوّم آنكه وى مىخواست انتقام خون دو پسرش را كه به دست سپاهيان معاويه كشته شده بودند ، بگيرد و بالاخره آنكه خويشاوند نزديك امام حسن بود . ابن عبّاس با سپاه خويش به سوى مسكن ، « 1 » بر كنار نهر دجله ، حركت كرد و در آنجا با اردوگاه معاويه رو به رو شد . وى در همان مكان به انتظار رسيدن سپاهيان ديگر از كوفه اردو زد . در كوفه ، مردم چند گروه بودند . عدّه‌اى جزو هواخواهان وياران معاويه بودند كه هدايا و وعده و وعيدهاى حزب اموى آنان را فريفته بود . همچنين گروهى از آنان در زمرهء خوارج قشرى جاى داشتند و برخى هم مردم را از شركت در اين جهاد باز مىداشتند و البته گروهى نيز از آگاهان بودند كه آتش شور و اشتياق مردم را بر مىافروختند و آنان را با روشهاى مختلف به جنگ با سركشان و عصيانگران بر مىانگيختند . امام حسن عليه السلام پيوسته سخنوران و شخصيّتهاى مبارز را بدين سوى و آن سوى مىفرستاد تا مردم را به يارىاش فرا خوانند و به علاوه خود با ايراد سخنرانيهاى پياپى ، دلهاى كوفيان را گرم مىكرد . امّا كوفيان در برابر اين دعوت چونان يخ ، سرد و افسرده بودند ، زيرا جنگهاى كوبنده و سنگين جمل ، صفين و نهروان نيروى آنان را فرسوده و توان آنان را برده بود .

--> ( 1 ) - جايى نزديك به « اوانا » بر كنار نهر دجله .