داد خود از آنان فرمان دادند ، آنان از ما كناره گيرى كردند . و با يارى يكديگر ، بر ستم كردن و خوار شمردن ما ايستادگى كردند . پس ديدار در پيشگاه خدا كه او راهبر و ياريگر است . آنگاه امام عليه السلام در ادامهء اين نامه افزود : اى معاويه امروز از اين كه بر گردهء كارى كه براى احراز آن شايستگى ندارى ، پريده‌اى باعث تعجّب وشگفتى است . براى تو نه فضلى در دين است و نه اثرى پسنديده در اسلام . زادهء دشمن‌ترين قريش با رسول‌خدا وقرآنى . خدا تو را ناكام گذارد . به زودى باز گردانده شوى و خواهى دانست كه سراى آخرت ازآنِ چه كسى است . به خدا ديرى نخواهد پاييد كه پروردگارت جانت را بگيرد و آنگاه بدانچه دستهايت پيش فرستاده‌اند تو را جزا دهد و خداوند خود در حقّ بندگانش ستم نمىكند . . . ونيز نوشت : انگيزه‌اى كه سبب شد تا من اين نامه را بنويسم همانا عذرهايى بود كه من دربارهء تو ميان خود و خدايم عز و جل داشتم . پس اگر تو تسليم شوى از حظّى وافر برخوردار گردى و كار مسلمانان به صلاح مىانجامد . پس اين همه به راه باطل خويش ادامه مده و همچون ديگر مردم با من بيعت كن . تو خود نيك مىدانى كه در نزد خداوند و نزد هر بندهء توبه كننده و پرهيزكار و نيز در نزد هر كس كه دلى زارى كننده به درگاه حقّ دارد ، من از تو به اين امر ( خلافت ) سزاوارترم . پس از خداى بترس و عصيان و سركشى را فرو گذار و خون مسلمانان را پاس دار . به خدا سوگند هيچ نفعى براى تو ندارد كه خون آنان را بيش از اين بريزى و آنگاه خداى را ديدار كنى . به صلح و طاعت روى كن و در اين