برد . يكى از آنانرا بر پاى راست و ديگرى را بر پاى چپ خود نشانيد و پيوسته مىگفت : « خدا و پيامبرش راست گفته‌اند كه اموال و اولاد شما فتنه هستند . من به اين دو طفل نگريستم كه راه مىرفتند ، و مىلغزيدند ، نتوانستم درنگ كنم تا آنكه سخنم را نيمه تمام رها كردم و آنها را بر فراز منبر آوردم » . حتّى آن‌حضرت ، حسن و حسين را در يكى از سفرهاى كوتاهش با خود همراه برد . وى آن دو را بر روى استرى كه جلو يا پشت آن‌حضرت حركت مىكرد نشانيد . حضرت اين كار را كرد تا اگر به ديدن آن دو اشتياق پيدا كرد آنان را ببيند يا اگر آنان هواى ديدن آن‌حضرت را كردند ، بتوانند وى را ببينند . همچنين پيامبر صلى الله عليه و آله در هر مناسبتى از اين دو تمجيد مىكرد و بزرگوارى و كرامت آنان را به همگان اعلان مىداشت . در روز مباهله نيز پيامبر اين دو و پدر و مادر آنان را برگزيد كه از تابش برهان آنان اسقفها مدهوش و متحيّر ماندند « 1 » » . روزى رسول خدا به خانهء فاطمه رفت و بنابر عادت خود سه بار سلام گفت ، امّا جوابى نشنيد . آن‌حضرت به طرف حياط خانه بازگشت و در بين گروهى از يارانش نشست . سپس امام حسن آمد و بر پشت پدر بزرگش جَست . پيامبر او را محكم گرفت و سپس دهانش را بوسيد و در حالى كه مىگفت : حسن از من و حسين از على است به راه افتاد . مردم ، بسيارى از اوقات از اين كردار پيامبر در شگفت مىشدند . و از

--> ( 1 ) - الحسن بن على ، ص 21 .