از ديگرى داشته‌اند . صفت برجسته امام حسين عليه السلام ، كه وى را از ديگر ائمه متمايز ساخته ، همانا شجاعت و دلاورى آن‌حضرت است . هر گاه انسان واقعهء كربلا را با آن صحنه‌هاى شگفت انگيز به خاطر مىآورد صحنه‌هايى كه در آنها خون با اشك وبردبارى با مروّت و همدلى با فداكارى آميخته بود ، چهرهء قهرمان يكى از دلير مردان اين ميدان يعنى حسين بن على عليه السلام در شكوهمندترين و درخشانترين شكل خود نمايان مىشود به گونه‌اى كه اگر از تواناييهاى جنگى آن‌حضرت كه آن را دست به دست و سينه به سينه از پدران خويش به ارث برده بود آگاهى نداشتيم و يا آنكه در اين باره مدارك و اسناد قطعى تاريخى در دست نداشتيم و اگر بر اين باور و اعتقاد نبوديم كه رهبران معنوى مىبايست آيت خلقت و معجزهء خداوند باشند ، چه بسا در بسيارى از حقايق ثابتى كه عقل و انديشه و ضمير ما در برابر آنها سر تعظيم فرود آورده ، گرفتار گمان و ترديد مىشديم . امام حسين عليه السلام در واقعه عاشورا در هر مناسبتى به ميدان نبرد گام مىنهاد و در ميان تاخت و تاز اسبان براى يافتن جسد صحابى يا هاشمى كه شهيد شده بود به جستجوى مىپرداخت . و چه بسا تا رسيدن بر سر جسد ياران خود درگيريهاى بس خونين ميان او و دشمنانش در مىگرفت . هر يك از اين درگيريها و نبردها ، خود يورشى بى همتا و دشوار محسوب مىشد . مصيبت ، خود از نيروى انسان و ارادهء او مىكاهد . گرسنگى وتشنگى اورا فرسوده و ضعيف مىكند و توان او را كاهش مىدهد و گرماى شديد خود عامل ديگرى است كه تلاش بيشترى از وى مىطلبد .