كه من برتو دلسوز و مهربانم . - اگر در سير صبحگاهى ما ابرى مىبود همانا بزرگ و پر باران مىشد و بر تو مىباريد . - امّا روزگار دچار تغيير و دگوگونى مىشود و دست من خالى و تنگ است . اعرابى از روى شوق گريست و از ژرفاى جانش آه گرمى كشيد و گفت : چگونه اين دستان بخشنده ، تهى و نابود مىشوند ؟ ! ! « 1 » ياور ضعيفان اين صفت در حقيقت به مثابه شاخه‌اى از صفات پسنديدهء بخشش و كرم آن‌حضرت است . زيرا هر گاه نفس به بلنداى صفات پاك و و الا برسد نسبت به ديگران مهر مىورزد همچنان كه ابر بر زمين و خورشيد بر ديگر ستارگان مهربانى و محبّت مىبخشد . 1 - پس از ماجراى عاشورا ، بر شانه آن‌حضرت زخمى عميق مشاهده كردند . به نظر مىرسيد كه اين زخم در اثر ضربت چند شمشير بر شانه آن حضرت پيدا شده است . كسانى كه اين زخم را ديدند دريافتند كه اين ، زخمى عادى نيست . از امام سجاد عليه السلام در اين باره پرسش كردند . آن‌حضرت پاسخ داد : « اين زخم در اثر حمل تو بره‌اى بود كه حسين عليه السلام آن را بر دوش مىگرفت و به منزل بيوه زنان و يتيمان و بيچارگان مىبرد » . « 2 »

--> ( 1 ) - معصوم پنجم ، جواد فاضل و نيز مناقب ، ج 4 ، ص 66 . ( 2 ) - اعيان الشيعة ، ج 4 ، ص 132 .