به امام نوشت و در آن زبان به توبيخ و نكوهش امام گشود و از روابط دوستانه ميان خود و آن‌حضرت ياد كرد . ولى امام حسين از فجايعى كه بر سر شيعيان و دوستداران خاندان پيامبر در هر گوشه و كنارى اعمال مىشد ، به خوبى آگاهى داشت . 3 - امام حسين نامه‌اى ديگر به معاويه نوشت و طى آن به يكايك اعمال پليد معاويه اشاره كرد . در اين نامه آمده بود : « . . . امّا بعد نامه‌اى به دستم رسيد كه در آن گفته بودى : از من به تو گزارشهايى رسيده كه تو به خاطر من از آنها چشم پوشيده‌اى . حال آنكه من در نظر تو به انجام كارهاى غير از اين سزاوارترم و جز خداوند تعالى بر حسنات راهنمايى نكند . امّا در بارهء گزارشهايى كه گفته بودى در بارهء من به تو رسيده ، بايد بدانى كه اين گزارشها از جانب چاپلوسان و سخن چينان و كسانى است كه مىخواهند ميان جمع تفرقه اندازند . دشمنان دروغ گفته‌اند و من خواستار جنگ و مخالفت با تو نيستم . و من در ترك اين نصايح از تو و از عذر و پوزشهايى كه در آن براى تو و دوستان ستمگر و كافرت ( حزب ستمگران ) و اولياى شيطان است ، از خداوند مىترسم . آيا تو كشندهء حجر بن عدى كندى و ياران نمازگزار و خدا پرست او نيستى ؟ آنان بدعتها را زشت و پليد مىشمردند ، امر به معروف و نهى از منكر مىكردند و از سرزنش نكوهش گران در راه خدا باك نداشتند . امّا تو آنان را به ستم و ناروا كشتى در حالى كه قسم‌هاى سخت خورده و به آنان قول داده بودى كه به ايشان كارى ندارى . امّا بر خداوند ، تجرى كردى