امام حسين كه از خوش خلق ترين و گرامى نسب ترين مردمان بوده‌اند ، بهترين و والاترين شيوه‌ها بوده و آنان با اين شيوه به خوبى مىتوانسته‌اند فضايل اخلاقى و صفات پسنديده را در درون انسان رشد و پرورش دهند . بنابر اين آيا مىتوان در بارهء دست پروردهء شخص رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ، ( امام حسين عليه السلام ) و نيز پدر و مادر وى كه آنان هم از دست پروردگان پيامبر بوده‌اند به گمان و ترديد افتاد ؟ آيا نبايد به اين سخن خداوند در قرآن قانع شد كه فرموده است : ( بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ * فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ * يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ ) « 1 » . « اوست كه دو دريا را به هم آميخت و ميان آن دو دريا برزخ و فاصله‌اى است كه تجاوز به حدود يكديگر نمىكنند . الا اى جن و انس كدامين نعمتهاى خدايتان را انكار مىكنيد . از آن دو دريا ، لؤلؤ و مرجان بيرون آيد . » مقصود از دو دريا ، يكى درياى نبوّت است كه منبع آن از جانب پيامبر صلى الله عليه و آله ، حضرت فاطمه زهرا عليها السلام مىباشد و ديگرى درياى وصايت است كه از طرف على عليه السلام نشأت مىگيرد . اين دو دريا چون با يكديگر در آميزند ، بديهى است كه لؤلؤ ( حسن ) و مرجان ( حسين ) از آن بيرون خواهند آمد . اين وراثت پاكتر و برتر از آن چيزى است كه تصور مىشود هيچ گاه نمىتوان آن را از تربيت جدا دانست . تربيت امام حسين با تربيت

--> ( 1 ) - سورهء الرحمن ، آيهء 20 - 24 .