برابر اين همه آزار و شكنجه ايستادگى مىكرد . اگر گروهى از كافران به نزد آن‌حضرت مىآمدند ، وى با گشاده رويى از آنها استقبال مىكرد و با بهترين شيوه آنان را به دين خدا فرا مىخواند . اگر دعوتش را نمىپذيرفتند ؛ از آنان مىخواست كتابى مانند قرآن بياورند و سپس اين آيه را بر آنها تلاوت مىكرد : قُل‌لَّئِن‌ِاجْتَمَعَتِ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى أَن يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لَايَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً « 1 » . « بگو اگر آدميان و پريان گرد آيند بر آن كه مانند اين قرآن را بياورند ، نتوانند مانندش را بياورند اگرچه برخى از ايشان پشتيبان برخى ديگر باشند . » بسيارىاز اوقات كفار او را مورد تمسخر قرار مىدادند ودعوتش را به ريشخند مىگرفتند ، امّا پيامبر بدون آن كه از آنان خشمناك شود يا منقلب گردد اندرزشان مىداد و به سوى خداوندشان فرا مىخواند . گاه در مجامع و درميان قبايل مىرفت و مردم را به سوى پروردگارشان دعوت مىكرد ، امّا كفار قريش در دعوت او از دو راه ايجاد خلل مىكردند . نخست آن كه مردم را از اين كه تحت تأثير قرار بگيرند ، برحذر مىداشتند . به مردم مىگفتند اين مرد از خود ماست ؛ او جادوگر و ديوانه است يا اينكه مىگفتند دروغگوست . اين تبليغات چنان مؤثر افتاده بود ، كه مردم در گوشهاى خود پنبه مىگذاشتند تا مبادا سخن پيامبر را بشنوند .

--> ( 1 ) - سورهء اسراء ، آيهء 88 .