كه والاترين دانشها ، دانش خداشناسى است ، زيرا خداوند عزّ وجلّ ، خاستگاه وجود و منشأ خير است و هموست كه هر چيزى را آفريده و مقدّر كرده است و اوست آغازگر آفرينش و بازگردان آن و او آفرينشگرى است روزى رسان ، اسماء حُسنى در جهان تكوين ، تشريع ، فرهنگ و انديشه از آنِ اوست ، پس خداوند سبحان ، محور است و ايمان به دو پيش از ايمان است . امام على عليه السلام در نخستين خطبهء نهج البلاغه مىفرمايد : « حمد و سپاس خداوندى را سزاست كه همهء گويندگان از مدح و ثناى او عاجزند ، شمارندگان و حسابگران از شمارش نعمتها و بخشهاى او درمانده و كوشش كنندگان نمىتوانند حق نعمت او را ادا كنند ، خداوندى كه حقيقت او را صاحبان همت بلند درك نمىكنند زيركيها و هوشهاى ژرف بين به او دست نيابند ، خداوندى كه صفتش را نهايتى نيست و نَه خود او را صفتى است موجود و ثابت ، او را وقت و زمانى نيست كه معيّن شده باشد و نَه او را مدّت درازى است ، خلايق را به قدرت و توانايى خود بيافريد ، بادها را به سبب رحمت و مهربانيش پراكنده كرد ، حركت و جنبش زمين را به سنگهاى بزرگ ، كوهها ميخ كوب و استوار گردانيد . » امام عليه السلام سپس مىفرمايد : « اساسِ دين ، شناختن او است . » پس علم دين از ايمان به خداوند سبحان آغاز مىشود كه خاستگاه اين وجود است و نخستين پلّهء دين ، شناخت خاستگاه اين وجود است و كمال شناخت اقرار و تصديق بدوست و كمال تصديق به دو يگانه دانستن اوست و كمال يگانه دانستن او خالق كردن عمل است براى او و كمال اخلاص براى او نفى صفتها از اوست ، پس آن گونه كه سرور پرهيزكاران على بن ابىطالب عليه السلام تأكيد مىفرمايد : « أَوّلُ عِبَادةِ اللَّهِ مَعْرِفَتُهُ . « 1 » » گاهى مخلوق ، خالق خود را با اداى فريضهء نماز ، يا روزه و يا زكات پرستش

--> ( 1 ) - « سر آغاز پرستش خدا ، شناختن او است . » بحارالانوار ، ج 4 ، ص 253 ، روايت 6 .