آورده شود ، و اگر عمداً بر عكس انجام دهد ، نمازش باطل است . و اگر از باب جهل به اين حكم ( ندانستن وجوب ترتيب ) بر عكس انجام دهد ، بنابر احتياط هر دو نماز را اعاده كند . و اگر از باب سهو ، بر عكس انجام دهد ، هر دو نماز او صحيح است . هر چند بنابر احتياط مستحبّ ، چهار ركعت ، به قصد آنچه در ذمّه‌اش است ، بدون تعيين ظهر يا عصر ، بجا آورد . 10 - بنابر احوط ، عدول از نيّت در اثناى نماز ، از ظهر يا مغرب به عصر يا عشا ، جايز نيست امّا عكس آن اشكال ندارد . پس اگر به نيّت ظهر وارد نماز شد و در اثنا متوجّه شد كه ظهر را قبلًا خوانده است ، نمىتواند به نيّت عصر عدول كند بلكه لازم است از باب احتياط ، نمازش را به پايان برساند و بعد نماز عصر را شروع كند . امّا اگر به تصوّر اينكه ظهر را بجا آورده ، وارد نماز عصر شود و در اثناى آن به ياد آورد كه ظهر را نخوانده است ، مىتواند بدون اينكه نماز را قطع كند ، به نيّت ظهر عدول نمايد . نسبت به مغرب و عشا نيز حكم همين است . 11 - به تأخير انداختن نماز از اوّل وقتش در موارد زير واجب است : الف - در حالتى كه عذرى وجود داشته باشد كه مانع از بجا آوردن نماز بطور كامل شود و اميد برود يا احتمال بدهد كه آن عذر قبل از پايان وقت ، رفع گردد مانند مرضى كه مانع از نماز در حالت ايستاده است و يا عذرى مشابه آن . بلى ، مبادرت به نماز با تيمّم جايز است هر چند احتمال بدهد يا اميد داشته باشد كه عذرش از بين برود . ب - براى آماده كردن مقدّمات نماز از قبيل : طهارت ، پوشش ( لباس ) پاك ، مكان مباح و غيره .