نه نوافل . 6 - امّا وقت فضيلت عصر ، بعداز زوال و اداى نافلهء ظهر و نماز ظهر است تا زمانى كه سايهء جديد به چهار قدم برسد ، و اگر به چهار قدم رسيد ، نوافل را رها كرده و به فريضهء عصر بپردازد . 7 - ظاهر اين است كه وقت اداى نماز ظهر به جماعت ، هنگامى است كه سايهء جديد شاخص به اندازهء دو قدم برسد و وقت اداى نماز عصر به جماعت ، زمانى است كه آن سايه به چهار قدم برسد ، تا اين كه به همهء افراد وقت كافى براى اداى نوافل داده شود ، سپس در نماز جماعت شركت كنند . 8 - فقها گفته‌اند : وقت نماز جمعه از زوال است تا هنگاميكه سايهء شاخص به اندازهء خود آن برسد ، ولى احوط اين است كه بعداز زوال به نماز جمعه و خطبهء آن اقدام و مبادرت شود . البتّه اين مبادرت معناى عرفى دارد ، امّا اگر نماز جمعه را به تأخير انداخت تا اينكه سايهء شاخص به اندازهء خود آن شد ، وقت جمعه گذشته است و واجب است نماز ظهر برپا شود . 9 - اگر در وقت مشترك و از باب سهو ، نماز عصر را قبل از ظهر بجا آورد و بعد به اشتباه خود پى ببرد نماز او صحيح است و ظهر حساب مىشود و بر او لازم است كه نماز عصر را بخواند و احوط اين است كه چهار ركعت به نيّت ما فىالذّمّه بخواند ، و اگر - دراين صورت - نماز ظهر را در وقت اختصاصى عصر در آخر وقت بجا آورد ، باز هم نماز او صحيح است و نماز عصر را بايد قضا كند و احوط اين است كه هر دو را قضا نمايد ، ولى بنابر احتياط نبايد در نيّت ، متعرّض ادا يا قضا شود ، بلكه در نمازى كه مىخواند ، نيّت ظهر يا عصر هم نكند و تنها با نيّت ( مافىالذمّه ) يعنى : آنچه بر عهده‌اش بوده ، نماز بخواند .