منافات دارد ، لباسش را تطهير يا عوض كند يا مىتواند آن لباس نجس را از بدن بيرون آورد چون لباس ديگر هم به تن دارد ، پس همان كار را انجام دهد و نماز را تمام نمايد و صحيح است . امّا اگر نتواند ، نماز را بايد اعاده كند . ولى اگر وقت تنگ باشد ، با همان نجاست نماز را تمام كند و چيزى بر او نيست . 6 - بنابر قاعدهء پيشين ، جهل به نجاست ، موجب بطلان نماز نمىشود هر چند نماز در واقع با نجاست انجام شده باشد . نمونه‌ها و مثالهاى اين قاعده فراوان است كه به برخى از آنها اشاره مىكنيم : الف - زمانى كه جامهء نجس خود را تطهير كند و يقين به طهارت آن پيدا نمايد ولى بعداز نماز متوجّه شود كه نجاست آن باقى مانده است ، نماز او صحيح است . ب - اگر لباسش قبلًا طاهر بوده ، سپس در نجاست آن شك كند و بعداز نماز بفهمد كه واقعاً نجس بوده است ، نماز او صحيح است چون - همانطور كه در حديث شريف آمد - يقين ، هيچگاه به واسطه شك نقض نمىشود . ج - اگر بداند لباسش نجس بوده است ولى مسؤول تطهير آن يا دو شاهد عادل از طاهر شدن آن خبر دهند و با آن نماز بخواند و بعد از نماز كشف خلاف شود ، نماز او صحيح است . د - اگر مقدارى خون يا چيزى نجس ديگر بريزد و شك كند كه آيا روى لباسش ريخته يا روى زمين ، و بعداز نماز بفهمد كه روى لباسش ريخته است ، نمازش صحيح است . ه - اگر در بدن يا لباسش خونى ببيند و يقين كند كه از آن خون هايى است كه ضرر به صحّت نماز ندارد مانند خون پشه ، يا خون زخمى كه در