2 - از استحباب در تعجيل نماز ، موارد و حالات زير استثنا شده است : الف - به تأخير انداختن نماز صبح و ظهر و عصر از اوّل وقت ، براى كسى كه بخواهد نافله‌هاى آنها را قبل از آنها بخواند . ب - به تأخير انداختن فريضهء حاضر براى بجا آوردن قضاى نماز فوت شده در صورتى كه از فوت وقت فضيلت براى فريضهء حاضر ، خوف نداشته باشد . ج - زمانى كه اقبال ( و آمادگى كافى ) براى شروع به نماز نداشته باشد پس به تأخير بيندازد تا اين حالت فراهم شود . د - براى انتظار برپا شدن نماز جماعت نسبت به امام جماعت . ه - به تأخير انداختن نماز مغرب نسبت به روزه دارى كه علاقه به افطار دارد يا كسى ديگر بر سفرهء افطار ، منتظر او است . و - مسافرى كه عجله دارد . 3 - جمع بين دو نماز ظهر و عصر و همچنين مغرب و عشاء با يك اذان و دو اقامه اشكال ندارد ، ولى مستحبّ است كه بين دو نماز مشترك در وقت ، فاصلهء زمانى هر چند به مقدار اداى نوافل و تعقيبات ، گذاشته شود . 4 - مستحبّ است در هنگام زوال خورشيد ، به تسبيح و دعا و عمل صالح مشغول باشد . 5 - تأخير نماز عصر تا آن وقت كه سايهء شاخص بعداز زوال به شش قدم برسد ، كراهت دارد . 6 - مبادرت در قضاى واجبات فوت شده مستحبّ است زيرا فوت فريضه ، به هر دليلى باشد ، سهل انگارى ، مسامحه و تعلّل در قضاى آن را توجيه نمىكند .