درس اوّل شروط فهم قرآن بحث ما در اين درس ، پيرامون چگونگى برداشت از آيات شريفه‌ى قرآن است . در آغاز سخن به ذكر دو روايت مىپردازيم كه از امام محمد باقر عليه السلام و از حضرت صادق عليه السلام نقل شده‌اند . در اين دو روايت مىخوانيم : قرآن در خصوص افرادِ معيّنى در زمان گذشته نازل نشده است ؛ تا با مرگ آن افراد ، آياتْ نيز بىاثر گردد . بلكه قرآن همانند خورشيد است كه هر روز ، جان و انرژى تازه‌اى به موجودات مىدهد « 1 » . شايد بتوان با استفاده از اين دو روايت به دو سؤال زير پاسخ داد : الف ) چگونه با قرآن ارتباط برقرار كنيم ؟ ب ) چگونه از آيات قرآن استفاده و بهره‌گيرى نماييم ؟ براى اين‌كه آيات كريمه‌ى قرآن را - / آنگونه كه امامان معصوم عليهم السلام فرموده اند - / متوجّه حقايق و واقعيّات زندگىمان كنيم و گفتار ، كردار و پندارِ خود و جامعه‌ى خود و به طور كلّى ، تمام مسائل زندگى فردى و اجتماعى را به قرآن عرضه نماييم و از قرآن به عنوان ميزان ، فرقان و معيار

--> ( 1 ) - / امام محمد باقر عليه السلام مىفرمايد : ( انّ القرآن حىٌّ لايموت ، والآية حيّةٌ لاتموت ، فلو كانت الآيةُ اذا نزلت فى الاقوام ماتوا ماتت الآية ، لَماتَ القرآن ، و لكن هى جارية فى الباقين ، كما جرت فى الماضين . ) امام جعفر صادق عليه السلام نيز مىفرمايد : ( ان القرآن حىٌّ لم يمت ، وانّه يجرى كما يجرى الليل والنّهار ، وكما يجرى الشمس والقمر ، ويجرى على آخرنا كما يجرى على اوّلنا . ) بحارالانوار ، ج 35 ، ص 403 و 404 .