جز محمّدبن عبداللَّه صلى الله عليه و آله نيست . به هر حال چه « يس » مستقيماً به معناى پيغمبر اسلام باشد و چه منظور از « س » آن به مدد سخن فخر رازى ، پيامبر باشد ، مىپذيريم كه مراد از اين حروف مقطّعه ، وجود نازنين پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است . « وَ الْقُرآنِ الْحَكيم » سوگند به قرآن حكيم هدف از سوگندهاى بشرى خداوند در قرآن در موارد گوناگون ، سوگند ياد كرده است . قبل از آنكه بحث سوگند را در قرآن مطرح كنيم ، به اين سؤال پاسخ دهيم كه اساساً انسان‌ها براى چه سوگند ياد مىكنند ؟ در ميان توده ى مردم اين تعابير مرسوم است : به سر شما سوگند ! قسم به جان عزيزتان ! به جان بچّه‌ام ! اگر چه بعضى از اين سوگندها صحيح نيست ؛ ولى به هر حال ، مردم از آن استفاده مىكنند . جاى اين سؤال وجود دارد كه سوگند چيست ؟ قسم و سوگند ، پيوند برقرار كردنْ بين يك امر مقدّس و باارزش در نزد شخص و چيزى است كه در پى بيان آن است . هدف از اين كار ، تأكيد سخن است . اگر كسى گفت : « به پسرم قسم ! » يعنى من پسرم را دوست دارم و برايش ارزش قايلم و اگر دروغ بگويم ، يعنى براى او ارزشى قايل نيستم . درنگى در سوگندهاى الهى سؤال اين است : آيا خدا احتياج دارد كه سخن خود را با سوگند يادكردن مورد تأكيد قرار دهد ؟ مگر چيزى جز خدا و آنچه مربوط به خداست ، ارزش دارد ؟ مگر همه‌ى ارزش‌ها از خدا نيست ؟ چگونه ارزش سخن خدا به