نكنم ، دكتر نسخه‌اى مغاير با نياز من مىنويسد . بديهى است در اين حال ، پزشك مقصّر نيست بلكه تقصير از من است كه در بيان دردهايم به او صادق نبوده‌ام . شرط فهم قرآن و بهره‌گيرى از رهنمودهاى آن نيز درك واقعيّت‌هاى زندگيست . چهارراه‌هاى گيج كننده‌ى زندگى زمانى كه كوچك و مشغول درس خواندن بوديم ، به ما مىگفتند : « اهدِنَا الصِّرَطَ الْمُسْتَقِيمَ » به اين معناست كه ابْقنا عَلى الهدايَة ! يعنى : ما را بر هدايت ثابت دار ! ما كه الحمدللَّه به صراط مستقيم رسيديم ، پس بر اين معنا ابقا شويم و به سلامتى ، ديگر مشكلى نداريم . مدّتى بعد ، وقتى جلوتر مىرويم ، با مسائل اساسى جديدى مواجه مىشويم كه در آن مسائل هم خدا ما را هدايت كرده است : هدايت به ولايت ، هدايت به قرآن و اهل بيت عليهم السلام و مانند آن . با اين حال هنوز مسائل ديگرى وجود دارد كه در خصوص آن‌ها هنوز احتياج به هدايت داريم . انسان كه صبح از خواب بيدار مىشود ، تا شب اگر بخواهد واقعاً آنطور كه خدا خواسته عمل كند ، برايش هزار نقطه‌ى كور وجود دارد . چه بايد بكند ؟ با ديگران چطور رفتار كند ؟ با مشكلات چگونه برخورد كند ؟ و مسائلى از اين قبيل . ما در چهارراه‌هاى زندگى گيج و سرگردان هستيم و تا هدايت خدا - / آن هم هدايت لحظه به لحظه‌ى او - / نباشد ، با اين سرگردانى دست و پنجه نرم مىكنيم . شايد به همين دليل در اوّلين دعايى كه بعد از اداى نماز مىخوانيم ، مىگوييم : اللَّهُم اهدنى مِن عِندك !