لبّيك گويم ، يا هنگامى كه مىفرمايد : ( يا أَيُّهَا النَّاسُ ) بايد آمادگى خود را در برابر پروردگار اعلان كنم و به همين ترتيب . اولياء عارف خدا با اين صفت قرآن را تلاوت مىكرده‌اند ، و هنگامى كه آيه‌اى را مىخوانده‌اند جسمشان لرزان و قلبشان ترسان مىگشته است تا آن‌جا كه مىتوان گفت از فرط تأثير آيه در روح و روانشان از هوش مىرفته‌اند . يك روز حضرت صادق عليه السلام آيه‌اى را در نماز خود تلاوت كرد و بارها آن را تكرار مىنمود تا آن كه بيهوش شد هنگام كه به هوش آمد از اين حالتش سؤال كردند و حضرت فرمود : « آن را تكرار كردم تا آن جا كه از زبان گوينده‌اش شنيدم ولى جسم من تاب مشاهدهء قدرتش را نداشت . « 1 » » 2 - آماده شدن براى پياده كردن آيات قرآنى كه از ديگر صفات ارزشمند ايمان به قرآن است . اين صفت شرط مهمّى در فهم آيات خداست ، زيرا پيشا پيش سر تسليم فرود آوردن در برابر نتايج حقّ ، انسان را در بحث بىشائبه يارى مىرساند بر عكس غرور و ترديد در قبول مباحث علمى است كه از ارزش اين بحث نزد انسان مىكاهد و در نتيجه او را از آن باز مىدارد . از همين جاست كه انسان بايد پيش از آغاز تلاوت قرآن آن را در پيش روى خود قرار دهد و زمام امر خود

--> ( 1 ) - تفسير صافى ، ج 1 ، ص 47 .