رها سازد و براى پذيرش هر حقيقتى كه عقلش بدان حكم مىكند آماده گردد . ج - پژوهشگر بايد حقّ را دوست بدارد و خود را تسليم آن كند و در امور مشكوك بى هيچ شائبه غرور ذاتى شك روا دارد و كاملًا مطمئن باشد كه به خوبى مىتواند حق را بشناسد . د - و بالاخره بر پژوهشگر است كه بدون تأثّر از پراكندگيهاى ذهنى كه گاهى زاييده شهوت و زمانى ره‌آورد خشم است بر نقطه مورد بحث تمركز يابد . عقل ، موهبتى الهى 1 - از ميان حقايقى كه با نگريستن به عقل از خلال نشانه‌هاى آن در برابر ما آشكار مىگردد يكى « حقيقت » موهبتى است كه در عقل نهفته است ، موهبتى كه به وسيله آن در مىيابيم كه پرتو عقل در ما وجود نداشته و سپس به طور « ناگهانى » و بدون هيچ گونه « اكتسابى ذاتى » بدان دست يافته‌ايم و گاهى بدون آن كه خود مايل باشيم آن را از دست مىدهيم و هر چند مىكوشيم مسأله‌اى را در يادمان حفظ كنيم ولى آن را فراموش مىكنيم و اگرچه مىخواهيم چند مسألهء آسان بفهميم ولى آن را درك نمىكنيم ، از همين جاست كه در مىيابيم عقل در اختيار قدرتى جز ما قرار دارد كه همان « خداوند » تبارك و تعالى است .