براى مثال هنگامى كه گُلى خوش منظر و عطرآگين را مىبينيم خدا را تسبيح مىكنيم و « لطيف » مىخوانيمش ، آيا آفرينندهء اين گل به « لطف » و دقّت صنع موصوف نيست ؟ آيا هنگامى كه اهداف متعدّدى را كه بر آفرينش اين گل مترتب است - اعمّ از تصفيه هوا و عطر افشانى - به حكمت سازنده آن پى نمىبريم ؟ آيا هنگامى كه به فوائد بهداشتى اين گل براى انسان پى مىبريم اين حقيقت را در نمىيابيم كه آفرينندهء آن نسبت به بندگانش رحيم است ؟ آيات قرآن كريم پى درپى افعالى را به ما يادآورى مىكند كه گواه صفات خداوند تبارك و تعالى است و گاهى ذكر فعل پيش از ذكر صفت مىآيد كه به وسيله همين اعمال به وجود اين صفات پى مىبريم . حال به آياتى از قرآن كريم گوش فرا مىدهيم كه صفات خدا را به ما يادآورى مىكند : 1 - ( ذلكَ بِأَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَأَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ ) « 1 » . « اين بدان سبب است كه خدا از شب مىكاهد و به روز مىافزايد و از روز مىكاهد و به شب مىافزايد و خدا شنوا و بيناست . » 2 - ( ذلكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِن دُونِهِ هُوَ الْبَاطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ

--> ( 1 ) - سورهء حجّ ، آيهء 61 .