ثالثا : قرآن مهم‌ترين هدف تبليغى پيامبر محسوب مىشود و محور دعوت اسلامى است و اساس انديشه امت واحده است . و اگر فرض شود پيامبر - ص - هر چيز ديگرى را فراموش كند ، نمىتوان كمترين احتمالى داد كه حضرت آنچه را كه با دعوت وى پيوند نزديكى دارد فراموش كند . و اين كه فرض كنيم ، پيامبر - ص - آيات را ابلاغ كرده بود و صحابه آنها را حفظ نموده بودند و آنها را مضبوط ساخته بودند « 1 » صرفا يك احتمال بدون دليل است و تير در تاريكى انداختن مىباشد . بلكه همين روايات - به استثناى روايت توبيخ ابى بن كعب دربارهء تذكر ندادن به انداختن آيه‌اى از سورهء مؤمنين - تصريح مىكند كه پيامبر آيه يا آياتى را فراموش كرده بود . و هيچ اشاره‌اى به اين كه اين فراموشى قبل از ابلاغ آيات يا بعد از آن صورت گرفت ندارد . وانگهى در همين روايت هيچ دلالتى وجود ندارد كه شخص قارى آيه‌اى را خواند كه پيامبر فراموش كرده بود - آن طور كه حضرات ادعا مىكنند « 2 » - بلكه احتمال دارد پيامبر - ص - با شنيدن آيه مقروء به ياد آيه ديگرى افتاده بود كه مناسبتى با اين آيه داشت . و اين كار صرفا از باب تداعى معانى صورت گرفته بود . از همه اينها گذشته معناى نسيان و فراموشى آيات توسط پيامبر - ص - التفات نداشتن به عمل به مقتضاى آيات بوده است و آن كه پيامبر توجهى به نتيجه مطلوب از عمل به آيات نداشته است نه نسبت به ديگران و نه خود و اين مطلبى است كه هيچ خردمندى به آن تن نمىدهند . ابن مسعود و معوذتين ادعا مىشود كه ابن مسعود سورهء « فلق » و « ناس » را از قرآن نمىدانست و آنها را از مصاحف پاك مىكرد « 3 » درباره ادعاى فوق بايد بگوئيم .

--> ( 1 ) مباحث فى علوم القرآن ، ص 135 . ( 2 ) همان مدرك . ( 3 ) رك : صحيح بخارى ، ج 3 ، ص 144 . مشكل الآثار ، ج 1 ، ص 33 و 34 . مسند احمد ، ج 5 ، ص 129 و 130 با اسانيد متعدد . تفسير قمى ، ج 2 ، ص 450 . بحار ، ج 89 ، ص 363 و 364 به نقل از : قمى . المعتصر من المختصر ، ج 2 ، ص 251 . التفسير الكبير / رازى ، ج 1 ، ص 213 . الاتقان ، ج 1 ، ص 65 و 79 و 80 و 64 . ارشاد السارى ، ج 7 ، ص 242 . تفسير الصراط المستقيم ، ج 1 ، ص 415 . فواتح الرحموت در حاشيه المستصفى ، ج 2 ، ص 9 . فتح البارى ، ج 8 . ص 570 - 573 . مناهل العرفان ، ج 1 ، ص 268 . الفقه