4 - يكى از متقدمين - مىگويند حسن بصرى بوده - چنين مىخواند : « و ما تنزّلت به ( الشياطون ) » « 1 » به گمان اين كه شيطان با « واو » و « نون » جمع بسته مىشود « 2 » . 5 - ابن عامر مىخواند : « و كذلك زين للمشركين قتل اولادهم شركاؤهم » « 3 » به رفع قتل نصب اولاد و جرّ شركاء . او « قتل » را به « شركاء » اضافه مىكرد و ميان آنها فاصله‌اى مىانداخت بدون اين كه اين ميان ظرفى قرار گيرد . ابن قتيبه مىگويد : « اگر قرائت ابن عامر ، به ضرورت شعرى در ميان شعرى مىآمد مردود واقع مىگشت . همان‌طوركه اين مصراع رد شده است . « زجّ القلوص ابى مزادة » چه برسد به نثر كه هيچ توجيهى ندارد . و بخصوص نثر قرآن كه نظم كلام آن معجزه است و زيبايى بيان آن معترف به همگان مىباشد ؟ ! . علت اين كه ابن عامر به چنين قرائتى پرداخته است نگارش « شركائهم » با « ياء » در بعضى مصاحف بوده است « 4 » . 6 - زمخشرى بر قرائت ابو عمرو : « فيغفر لمن يشاء » « 5 » با ادغام « راء » در « لام » تعليقى بدين گونه دارد : فيغفر و يعذّب مجزوم هم خوانده شده‌اند به عنوان عطف بر جواب شرط . هر دو مرفوع هم خوانده شده‌اند : فيغفر و يعذّب . اگر پرسش كنيد چگونه با جزم خوانده مىشود ؟ ! در پاسخ مىگوئيم : « راء » را إظهار مىكنند و « باء » را ادغام مىكنند . اما ادغام‌كننده « راء » در « لام » مرتكب خطاى فاحشى شده است . كسى هم كه اين قرائت را به ابو عمرو نسبت مىدهد دو خطا مرتكب شده است . چون كه اين قرائت غلط را به

--> ( 1 ) سوره شعراء ، آيهء 210 . ( 2 ) كشاف ، ج 3 ، ص 239 . التمهيد فى علوم القرآن ، ج 2 ، ص 38 و 39 به نقل از : كشاف . القراءات الشاذة ، ص 108 . البحر المحيط ، ج 7 ، ص 46 . در اين كتاب آمده است : ابو حاتم گفت اين غلط از اوست يا عليه او مىباشد . نحاس مىگويد : اين به نظر تمام نحويين غلط مىباشد . در اين كتاب و كشاف : فراء مىگويد : شيخ دچار اشتباه شده گمان كرده « نون » است كه دو هجاء دارد . ( 3 ) سوره انعام ، آيهء 137 . ( 4 ) كشاف ، ج 2 ، ص 70 و رك : تاريخ القرآن / آبيارى ، ص 144 و 145 . و الكشف ، ج 1 ، ص 453 و 454 . ( 5 ) سوره بقره ، آيه 284 .