كه فضيلت كسى كه با عربيت آشناست نزد خداوند از فرد ناآشنا با آن بيشتر است . به دليل اين كه : آشنا با عربيت قرآن را چنان كه نازل شده است مىخواند « 1 » . و دعايش بدون لحن و غلط است اما آن ديگرى در قرائت خود دچار غلط شده و قرائت غلط به نزد خداوند صعود نمىكند . در وسائل بخش آخر حديث چنين است : « دعاى ملحون و غلط خوانده شده نزد پروردگار ، بالا نمىرود « 2 » » . 4 - امير المؤمنين - عليه السلام - اجازهء تبديل كلمه‌اى را به مترادف آن حتى در مقام تفسير نمىدهد . مردى نزد امام قرائت كرد : « و طلح منضود » امام - ع - فرمود : « طلح » چيست ؟ درست آن : « و طلع منضود » است . سپس امام خواند : « طلعها هضيم . . . » ما پرسيديم : آيا آن را تغيير و تحويل ندهيم ، و معناى آن را روشن نكنيم ؟ فرمودند : قرآن ديگر از امروز كمترين تغيير و تحوّلى را به خود نخواهد ديد « 3 » . توضيحى دربارهء روايت صدر روايت كمى مبهم است و حقيقت مطلب آن است كه امام - عليه السلام - در صدد تصحيح مفهوم « طلح » است - كه ميان مردم جا افتاده است - مردم « طلح » را به درخت « عظاه » تفسير مىكرده‌اند ؛ درخت بزرگى كه شتران از آن تغذيه مىكنند ، امام مىخواهد بگويد : آنچه كه خداوند به واسطه آن بر بندگان منّت گذاشته است « طلع » است ؛ طلعى رسيده و خوش خوراك و سهل الهضم . اما « طلع » را اهل لغت شكوفه درخت خرما مىدانند ؛ شكوفه‌اى كه در ميان دو قشر ضخيم قرار دارد كه آن را در برگرفته‌اند و سربسته مىباشد . اين شكوفه رسيده و قابل

--> ( 1 ) در متن حديث بالا ، « حيث انزل » آمده است . و در وسائل : « كما انزل » است . ( 2 ) كنز العمال ، ج 2 ، ص 189 . به نقل از : ابن عساكر المحجة البيضاء ، ج 2 ، ص 309 . و وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 866 به نقل از : عدة الداعى ، ص 10 . ( 3 ) كنز العمال ، ج 2 ، ص 328 به نقل از : ابن الانبارى ، در : المصاحف ، ابن جرير . جامع البيان ، ج 27 . ص 104 . محجة البيضاء ، ج 2 ، ص 262 . القراءات القرآنية تاريخ و تعريف ، ص 99 به نقل از : گلدزيهر ، ص 55 . و التمهيد فى علوم القرآن ، ج 1 ، ص 289 و 322 . و ج 2 ، ص 110 به نقل از : ابن جرير و به نقل از : القراءات الشاذة ، ص 151 .