است . . . » « 1 » حتى « ابن حزم » از « سيد مرتضى » نقل مىكند كه : « سيد مرتضى هر كسى را كه معتقد بود قرآن تغيير يافته است يا بر آن افزوده شده است يا از آن كاسته شده است كافر مىدانست . و دو يارش : ابو القاسم رازى و ابو يعلى طوسى نيز چنين بودند » « 2 » . در اين مورد « ابن مهنا ( ره ) » از علامهء حلى مىپرسد : « . . . آيا نزد اصحاب ما صحيح است كه از قرآن چيزى كاسته شده است يا بر آن افزوده شده است و يا آن كه ترتيب آن به هم خورده است ، يا آن كه هيچيك از اين موارد صحيح نيست ؟ » به اين سؤال علّامه ( ره ) جواب مىدهد : « حق آن است كه نه تبديل و تغييرى صورت گرفته است و نه تقديم و تأخيرى و نه زيادى و نقصانى . و پناه مىبريم به خداوند متعال از آن كه چنين اعتقادى كسى داشته باشد و يا مانند چنين اعتقادى كه باعث شك در معجزهء رسول - سلام اللّه عليه - مىگردد معجزهء منقول بالتواتر « 3 » » . اما فضل بن شاذان ( متوفى 260 ه - ق ) كه معاصر عده‌اى از ائمه - عليهم السلام - بوده است اعتقاد اهل سنت به تحريف را محكوم مىكند و آن را از مطاعن اهل سنت مىشمرد « 4 » . در فصل « إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ » خواهد آمد كه امام حسن - ع - اعتقاد عده‌اى را به تحريف قرآن « شنيع » دانسته و محكوم مىكند . اگر شيعه معتقد به تحريف قرآن بودند ، نه فضل و نه ديگرى مىتوانست كس ديگرى را به خاطر اعتقاد به تحريف قرآن محكوم كند و پاسخ مىيافت كه : « پر كاهى را در چشم ديگران مىبينى اما كنده درخت را در چشم خودت نمىبينى ! . » علاوه بر آن ما مىبينيم عمدهء فقها و علماى شيعه ، تأليفات متعددى را در رد اعتقاد به تحريف قرآن پديد آورده‌اند براى نمونه مىتوان به موارد زير اشاره نمود : « شيخ مفيد ، ابن شهرآشوب ، سيد مرتضى ، شيخ طوسى ، ابن ادريس ، سيد رضى ، طبرسى ، ابن طاووس ، علامه حلى ، بياضى ، كركى ، فتح اللّه كاشانى ، خوئى ، قاضى شوشترى ، بهائى ، تونى ، شرف الدين فيض ، حرّ عاملى ، مجلسى ، بلاغى ، و ديگران كه مجال تتبع سخنانشان و بردن نامشان در اين مختصر نيست . »

--> ( 1 ) الوافى ، ج 5 ، ص 273 . كتاب اعتقادات صدوق ، باب الاعتقاد فى مبلغ القرآن . ( 2 ) لسان الميزان ، ج 4 ، ص 223 . الفصل فى الملل و الاهواء و النحل ، ج 4 ص 182 . ( 3 ) اجوبة المسائل المهنائيه ، ص 121 . ( 4 ) رك : الايضاح فضل بن شاذان .