خويش مىگيرد و در واقع خداوند تعالى از روى لطف و رحمت خويش ، عهد بندهء خود را مىپذيرد و بر اساس همان عهد ، توبهء او را قبول مىكند و به او فرصت مىدهد كه به جبران گذشته و اصلاح آينده بپردازد . ولى معانى پنجم و ششم مربوط به توبه نيست و ذكر آن در اين روايت شريف ، روشن و واضح نمىباشد و بايد گفت از متشابهات است ؛ زيرا گناه ، هرچه فراوان و هرچه بزرگ باشد ، اگر حالت پشيمانى و شرمندگى ، همراه با تصميم به اصلاح آينده براى انسان پديد آيد ، قطعاً بخشش و مغفرت خداوند را در بر خواهد داشت . توضيح ديگرى كه در خصوص روايت فوق لازم است بيان شود ، آن است كه اين روايت از متشابهات كلام معصومين ( ع ) است . همان‌طور كه قرآن كريم ، محكمات و متشابهات دارد و وظيفهء مسلمانان اين است كه نسبت به معناى متشابهات قرآن ، كنكاش نكنند ، افعال و گفتار چهارده معصوم ( ع ) نيز متشابهاتى دارد و ما معناى آن را نمىفهميم . آنچه لازم است در خصوص متشابهات كلام اهل‌بيت ( ع ) بدانيم و بيان كنيم ، اين است كه : آن بزرگواران معصوم بوده‌اند و هر عملى كه انجام داده‌اند و هر گفتارى كه بيان فرموده‌اند ، صددرصد بر طبق حكمت و مصلحت بوده و ترديدى در صحّت آن وجود ندارد ، هرچند ما نتوانيم به ظاهر ، معناى آن را درك كنيم . در روايت فوق‌الذّكر نيز جملاتى وجود دارد كه حاكى از متشابه بودن آن است و اين نوشتار اقتضاى بحث علمى پيرامون اين روايت را ندارد . بنابراين همان نتيجه‌اى كه از تحليل شرايط توبه در قرآن كريم اتّخاذ شد ، از تحليل روايات شريف اهل‌بيت ( ع ) نيز حاصل مىگردد .