از شهر بيرون كردند . پس از مدّتى به شدّت بيمار شد و تا دم مرگ پيش رفت . در آن هنگام از كردار خود پشيمان شد و در اعمال خود نظر افكند و دريافت كه چه پروندهء شومى دارد و اميدى براى نجات ندارد . و از اين رو با حالت پشيمانى در مقابل خداوند تعالى ، از اعماق دل و جان خويش آهى كشيد و به جانب آسمان نگريست و در محضر خداى تعالى ، اظهار ندامت و شرمندگى كرد و گفت : « يا من له الدنيا و الآخرة ، ارحم من ليس له الدنيا و الآخرة » ؛ اين جملات را تكرار كرد و با يك تلاطم درونى و با خجالت‌زدگى در مقابل پروردگار از دنيا رفت . به حضرت موسى ( ع ) خطاب شد : يكى از اولياى من در فلان مكان از دنيا رفته است ؛ برو او را تجهيز كن و دفن نما . حضرت موسى ( ع ) با مردم به آن مكان رفتند و ديدند همان جوان است ( قدس سره ) حضرت موسى ( ع ) جريان را از خداوند سؤال كرد . خداوند فرمود : هنگام مرگ ، با جديت توبه كرد و گفت : « يَا مَن لَهُ الدُّنيَا وَ الآخِرَة ، إرحَم مَن لَيسَ لَهُ الدُّنيَا وَ الآخِرَة » ؛ پس گناهان او آمرزيده شد و از دوستان خداوند گرديد . بنابراين ، توبهء هنگام مرگ نيز اگر حقيقى باشد ، مورد پذيرش حق‌تعالى واقع مىشود ؛ زيرا معنا ندارد خداوند تعالى ندامت قلبى و پشيمانى واقعى از كسى ببيند و او را نيامرزد . مثال مهم‌تر و معتبرتر براى پذيرش توبهء هنگام مرگ كه در قرآن كريم نيز به آن اشاره شده است ، داستان قوم حضرت يونس ( ع ) است : إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَتَّعْناهُمْ إِلى حينٍ « 1 »

--> ( 1 ) . يونس / 98