اى ابا عبدالله من تقرب مى جويم به سوى خدا و به سوى رسول او و به سوى اميرمؤمنان و به سوى امام حسن و به سوى تو به سبب دوستى با تو و به سبب بيزارى جستن از كسى كه با تو قتال نمود و برپا داشت جنگ را براى كشتن تو اين جمله اخير ، اشاره است به لزوم تولّى و تبرّى ، زيرا كه دوستى دوست با دوستى دشمن با هم جمع نمى شود و جمع اين دو با همديگر جمع ميان دو ضد است و از وجود هر كدام نفى ديگرى لازم مىشود . از حضرت امير مؤمنان على ( ع ) هم روايت شده كه شخصى به حضور آن حضرت عرضه داشت :