30 . ورود مستقيم به بهشت در روايتى از حضرت سيّدالشّهداء ( ع ) نقل شده است كه در آخرت ، خداوند متعال به برخى از انسان‌ها دو بال عنايت مىفرمايد . آنان با اين دو بال به بهشت پرواز مىكنند و در جايگاهى كه براى خود از پيش آماده كرده‌اند ، به صورتى كه شايستهء آنان است ، متنعّم مىشوند . در اين حال ملائكه از آنان از مواقف گوناگون ميزان و صراط و . . . سؤال مىكنند و آنان پاسخ مىدهند كه ما از هيچ‌كدام از اين مواقف عبور نكرديم ، بلكه با آن دو بال حركت كرديم و به بهشت رسيديم . بعد ملائكه مىپرسند : در دنيا چه كرديد كه به‌چنين مقامى دست يافتيد ؟ مىگويند : ما دو چيز براى خداوند آورديم و وقتى پروردگار متعال از ما پرسيد كه چه چيز آورديد ، توانستيم پاسخ او را بدهيم . اوّل : « گناه » در زندگى ما نبود ؛ چه در خلوت و چه در جلوت ، نه گناه علنى داشتيم و نه گناه مخفيانه ؛ به عبارت ديگر همه جا را محضر خداوند مىدانستيم و ادب حضور را در مقابل ذات بارىتعالى مراعات مىكرديم . دوّم : « مقام تسليم و رضا » پيدا كرده بوديم . اگر از نعمت‌هاى دنيا برخوردار بوديم ، آن‌را از الطاف جليّه و آشكار خداوند مىدانستيم و بر آن شاكر بوديم . و اگر بدون قصور