18 . آموزشِ صبورى از دانه گندم كسب هر موفقيّتى ، نيازمند صبر است . اين نكته را مىتوان از دانهء گندم آموخت . شما دانهء گندم را در خاك مىكاريد . دانه بايد در زير خاك صبر كند تا كم‌كم شكفته شود . اگر همان‌جا صبر نداشته باشد ، مىپوسد و تمام مىشود ؛ پس بايد صبر كند تا اندكى رشد كند ، آنگاه ، به واسطهء سرما و طوفان اذيّت مىشود ؛ پس بايد زير برف و در طوفان ، استقامت داشته باشد و با بلا بسازد . وقتى هم كه خوشه كرد ، اوّلِ بلا و سختى است . بايد زير چرخ جدا كردن گندم از كاه ، استقامت كند . بعد زير سنگ آسيا آرد شود . بايد با صبر در مقابل آتش نانوايى ، نان شود و برود در دهان يك مؤمن و جويده شود . به معده او برود و در آن ديگ جوشان ، خُرد و هضم شود . بعد برود در روده و جوهرش گرفته شود و مثل سنگ معدنى كه در كورهء ذوب آهن ، فضولات خود را از دست مىدهد ، خالص شود . عاقبت ، اين دانه گندم وارد خون شده و جزئى از بدن مؤمن شود ، تا به آن بگويند : « مؤمن » كه بالاتر از كعبه‌و بالاتر از ملك مقرّب است .