7 . لذّت اميرالمؤمنين ( ع ) يكى از ياران اميرالمؤمنين ( ع ) حكايت مىكند : خدمت اميرالمؤمنين ( ع ) در نخلستانى بوديم ، كه ايشان در آن قناتى حفر مىكردند . ظهر از قنات بيرون آمدند ، نماز خواندند و فرمودند : غذايى براى خوردن هست ؟ گفتم : كدوى پخته داريم . فرمودند : بياور . مىگويد : مقدارى كدوى پخته براى ايشان آوردم ، دست مباركشان را با آبى كه از چشمه‌اى شنى بيرون مىآمد ، شستند و مشغول غذا خوردن شدند . در اين حال ، گاهى مىفرمودند : لعنت خدا بر آن كسى كه به واسطهء شكم به جهنّم رود . به راستى هم لعنت خدا بر چنين فردى باد ؛ و نيز بر كسى كه به واسطهء حسد ، جاه‌طلبى ، غيبت ، تهمت و . . . جهنّمى مىشود . او ادامه مىدهد : حضرت ناهار خود را ميل فرمودند و آن‌گاه به داخل قنات بازگشتند و كلنگى زدند ؛ اتفاقاً به سنگى خورد . در اين حال آب گل‌آلود فوران كرد به حدّى كه تا محاسن ايشان بالا آمد ؛ لذا نتوانستند به‌كار ادامه دهند و از قنات خارج شدند . در اين‌هنگام فرزندان و خويشاوندان ايشان كه براى ديدن حضرت آمده بودند ، با مشاهدهء به ثمر رسيدن آن قنات ، شادمان