خانمش شخصيّت مىدهد . قلدرى با دختر چهارده يا پانزده ساله اشتباه محض است . تحميل بر او غلط است . قرآن مىفرمايد : « و إذ قال لقمان لأبيه و هو يعظه يا بنىّ لا تشرك بالله إنّ الشّرك لظلم عظيم » « 1 » اين كلمهء « يا بنىّ » ، كلمه « وهو يعظه » به ما يك دنيا چيز مىفهماند . به ما فهماند كه آقا ! با پسرت اوّلا : با مهربانى صحبت كن . بگو عزيزم ، جانم . وقتى هم با او حرف مىزنى ، قلدرى را كنار بگذار با منطق با او حرف بزن ، بگو : « لا تشرك بالله إنّ الشرك لظلم عظيم » . با استدلال به او بگو ، در جريانش بگذار ، وقتى در جريانش گذاشتى به او شخصيّت داده‌اى و آن مهربانى هم غريزهء محبّتش را سيراب مىكند . آن استدلالى هم كه برايش مىكنى و بر او تحميل نمىكنى ، آن هم ، آرامش مىكند و يك آدم با شخصيّتى مىشود . لذا روايات به ما مىگويد : با همسرت ، با فرزندانت رفيق باش ، آنها را به حساب بياور . بعضى از مردها ، خودشان ، عقلشان چيزى نيست امّا يك قلدر به تمام معنى هستند . اصلا اين آقا چه مىكند ؟ كارش چيست ؟ مىخواهد چه كند ؟ نه فقط فرزندانش نمىدانند ، خانمش هم نمىداند . اگر از خانمش بپرسند اين آقا چه كاره است ؟ نمىداند ؛ اين آقا از كجا مىآورد ، نمىداند ؛ اين آقا مخارجش چيست ، نمىداند . همين مقدار مىداند كه صبح مىرود شب هم كه مىآيد با قلدرى با زن و فرزندان برخورد مىكند . زن را بايد به حساب آورد ، زن ، وزير خانه است . معاون رئيس است . معنى ندارد يك رئيس معاونش را به حساب نياورد و زن هم بايد مطيع شوهر باشد . بايد گوش شنوا داشته باشد و به قول عوامّ ، پشت چشمش پينه داشته باشد يعنى هرچه شوهر مىگويددست بگذارد روى

--> ( 1 ) . « وقتىكه لقمان در مقام پند و موعظه به فرزندش گفت : پسر عزيزم هرگز به خدا شرك نياور كه شرك ، ستم بسيار بزرگى است » . ( لقمان / 13 ) .