از سطح ديوار قلعه بلندتر بود و چنين گمان مىشد كه از دل ديوار بيرون آمده است . وقتى كسى به ديوار قلعه نگاه مىكرد ، قبل از هر چيز اين برج‌ها جلب توجّه او را مىنمود ، زيرا كاملا مشخص بود . عرب به چنين جذب كردن و جلب‌توجّه ، برج مىگويد و ريشهء كلمهء « تبرّج » هم كه در قرآن آمده ، همين « برج » است . قرآن كريم اين برج بودن و انگشت‌نما شدن را براى زنان و مخصوصا دختران جوان ، با صراحت نهى مىفرمايد و آن‌را براى يك زن و دختر مسلمان حرام مىداند ، آن هم فعل حرامى در سطح بسيار بالا ، زيرا با چنين خودنمايى و تبرّجى ، خود را به زن‌هاى دوران جاهليّت نخست شبيه نموده و براى خويش ، جاهليّت دوّم و ديگرى درست كرده است ، حالا مىخواهد اين تبرّج در لباس باشد و يك زن يا دختر با پوشيدن لباس و پوشش‌هاى سبك و نامناسب ، توجّه ديگران را به خود جلب كند و مايهء انحطاط و سقوط اخلاقى خود و ديگران شود و خواه اين خودنمايى ، در طرز حرف زدن ، حركات ، راه رفتن ، آرايش صورت و يا كفش و جوراب غير متعارف و جلف و يا هر مورد ديگرى كه مصداق تبرّج و جذب ديگران باشد . لذا خانم‌ها مىبايست در اين امور بسيار دقّت و توجّه داشته باشند و طورى در جامعه ظاهر نشوند كه جلب‌نظر ديگران كنند . براى رسيدن به اين منظور ، چادر پوشش بسيار خوبى است ، خصوصا كه از اين لباس مقّدس به نحو شايسته و احسن استفاده شود . مرحوم ثقة الاسلام كلينى رضوان الله عليه در كافى روايتى نقل مىكند كه اين روايت كمرشكن است . امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « اگر يك زنى با يك مرد نامحرمى يك شوخى شهوت‌انگيز كند براى آن شوخى بايد صد سال در جهنمّ باشد » . گاه خانمى در عروسى يك بار بدحجاب است امّا خود متوجه است كه