كسى چون على عليه السّلام حاكى از عظمت و بزرگى مسئلهء تعليم و تربيت به دست تواناى معلّم است . در روايات آمده كه شخصى قاتل پدرش را به محضر امام سجاد عليه السّلام آورد و از آن حضرت دربارهء او كسب تكليف نمود ، امام عليه السّلام كه ندامت و پشيمانى را در چهرهء قاتل ملاحظه فرمودند ، از فرزند مقتول ، خواستار بخشش و عفو او شدند و سؤال كردند كه : آيا اين مرد بر تو حقّى هم دارد ؟ جوان به سادگى و بىتوجّه عرض كرد كه خير ، فقط يك مدّتى سمت معلّمى مرا به عهده داشته است . با شنيدن اين كلام ، حضرت برافروخته شده و فرمودند : به نظر تو اين حقّ كمى است كه آن‌را اين‌گونه سبك مىشمارى ؟ حقّ اين مرد بر تو به عنوان معلّم ، از دنيا و آنچه در آن است بالاتر است . سپس اضافه كردند كه يا او را ببخش و يا به من واگذار تا ديهء او را بپردازم و حقّ و ثواب آن براى من باشد ، كه آن جوان به احترام فرمايش امام عليه السّلام از حقّ خويش چشم‌پوشى كرد . رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله به اكرام و بزرگداشت عالمان امر نموده و مىفرمايند : « عالمان را اكرام كنيد كه آنان وارثان انبياء هستند و هركسى آنها را گرامى بدارد ، گويى خدا و رسولش را گرامى داشته است » . از همهء اينها كه بگذريم ، معلّمين بايد افتخار كنند كه نقش آنها در جامعه ، نقش خدا و پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و ائمّهء طاهرى عليهم السّلام و روحانيّت و مصلحين بزرگ ؛ يعنى ، امر به معروف و نهى از منكر است . امّا با كمال تأسّف بايد گفت كه در بسيارى از موارد توجّه به جنبهء مادّى ، بيشتر از جنبهء معنوى آن است . قرآن كريم پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله را به عنوان معلّم معرفى نموده و مىفرمايد : « هو الّذى بعث فى الأمّيين رسولا منهم يتلوا