الناس جميعا و من احياها فكانما احيى الناس جميعا » « 1 » « هركس انسان ديگرى را ، نه به قصاص قتل كسى يا ارتكاب فسادى بر روى زمين ، بكشد ، چنان است كه همه مردم را كشته باشد و هركس كه به او حيات بخشد ، چون كسى است كه همه مردم را حيات بخشيده باشد » . اين آيهء شريفه يك معناى ظاهرى و يك معناى تأويلى دارد . معناى ظاهرى آن چنين است كه اسلام نمىخواهد كه شخصيّت انسانى پايمال شود و جان و مال و ناموس او مورد تعرّض قرار گيرد . انسان نزد خداوند به اندازهء يك دنيا ارزش دارد . بنابراين ؛ اگر كسى انسانى را بكشد ، مانند آن است كه همه مردم دنيا را كشته باشد و اگر كسى بتواند انسانى را از مرگ نجات دهد ، به مثابهء آن است كه به همهء مردم زندگى بخشيده است . امام صادق عليه السّلام در تفسير اين آيهء شريفه به يك معناى تأويلى اشاره مىكنند و آن معنا اين است كه اگر كسى موجب انحراف شخص ديگرى شود ، مانند اين است كه مردم جهان را به گمراهى كشانيده و از ميان برده است . با اين تفسير ، اگر معلّمى با سخنان خود موجب گمراهى دانش‌آموزى شود ، به منزلهء آن است كه تمام مردم جامعه را گمراه كرده است . همين طور اگر مادر و پدرى در منزل با رفتار ناشايست خود باعث شوند كه فرزند آنان به انحراف كشيده شود ، گناهى در حدّ گمراهى كلّ جامعه بر گردن آنهاست . عكس اين موضوع نيز صادق است ، اگر معلّمى با سخنان خود موجب هدايت دانش‌آموزى شود يا پدر و مادرى با انجام دادن اعمال شايسته و اهمّيّت دادن به واجبات دين ، سبب شوند كه فرزند آنان فضيلت‌ها را كسب كند و به انجام دادن احكام دينى پاىبند شود ، از اجر و پاداش بزرگى

--> ( 1 ) . مائده / 32 .