مگر آن‌هايى كه ايمان آوردند ، كارهاى شايسته انجام دادند ، يكديگر را به حق سفارش كردند و يكديگر را به صبر توصيه نمودند » . در تفسير آيات اين سوره مبارك مىتوان چنين گفت : « قسم به عصر و عصاره عالم خلقت ؛ يعنى حضرت ولى عصر ( عج ) ، همانا انسان‌ها همگى زيان‌كارند ، مگر آنان‌كه دو بال براى پرواز به سوى سعادت داشته باشند . نخست : ايمان به خدا و انجام دادن عمل صالح . دوّم : امر به معروف و نهى از منكر است . كسانى كه در عين ايمان به خدا و انجام دادن اعمال صالح ، به حقّ سفارش و در مقابل گناه صبر مىكنند » . يكى از كارهاى خوبى كه مسلمانان صدر اسلام انجام مىدادند ، اين بود كه هرگاه به يكديگر مىرسيدند ، به جاى تعارفات بىمحتوا و بعضا دروغ پس از سلام ، يكى نصف اوّل اين سوره و ديگرى نيمهء ديگر آن‌را مىخواند و بدين‌وسيله در هر برخوردى در شبانه‌روز ، هر يك ، ديگرى را امر به معروف و نهى از منكر مىكرد . بعضىها گمان مىكنند كه اگر خودشان خوب باشند و گناه نكنند كفايت مىكند و ديگر اين وظيفه بر دوش آنها نيست ، در صورتى كه اين تصوّر غلط تنها با روحيهء افراد بىتفاوت و بىتوجّه سازگار است و قرآن با آن مبارزه مىكند . از ديدگاه قرآن كريم ، كسانى از خسران و تباهى در امانند كه اوّلا ايمان داشته باشند و عمل صالح انجام بدهند ، و ثانيا ديگران را نيز به آن توصيه ، سفارش و امر كنند ؛ يعنى ، پرداختن به خود و به اصطلاح كلاه خود را نگه داشتن كافى نيست ، بلكه بايد به اندازهء قدرت و توان ، افراد ديگر را هم به خير و خوبى دعوت كرد و نيز از گناه بازداشت . ملّتى كه يك بال داشته باشد ؛ يعنى صرفا ايمان داشته باشد و به دستورهاى دينى هم عمل كند ( ايمان فردى ) ، در آسمان كمال نمىتواند