باشند . جايگاه انسان را در جامعه مىتوان به سلّول‌هاى يك بدن زنده تشبيه كرد كه در آن هركس مىبايست به وظيفهء حسّاس خود آشنايى داشته باشد و به آن عمل نمايد تا به سلامت و پيشرفت جامعه خللى وارد نيايد و باعث مختلّ شدن كارها نگردد ، همچنان كه با تخطّى يك سلّول از وظيفه‌اش در بدن ، سلامت انسان به خطر مىافتد و موجب بازماندن جسم از رشد و شكوفايى مىشود . اگر در يك اجتماع ، هركس به مسئوليّت و وظيفهء خويش آگاهى و تعهّد داشته باشد و آن‌را به بهترين وجه انجام دهد ، آن مدينهء فاضله‌اى را كه همه به ديدهء يك امر ايده‌آل و تخيّلى و دست‌نيافتنى به آن مىنگرند محقّق خواهد شد و به وقوع خواهد پيوست . در روزهاى اوّل پيروزى انقلاب اسلامى كه حضرت امام خمينى رحمه اللّه در قم تشريف داشتند ، گروهى از مردم به مقلاقات ايشان آمدند و علىرغم ديگران ، مطلب جديدى را عنوان كردند : « اماما ، ما امروز به خدمت نرسيديم تا بگوييم كه از انقلاب چه مىخواهيم ، بلكه آمده‌ايم بپرسيم كه انقلاب از ما چه مىخواهد » . اين جمله كه در اوايل پيروزى انقلاب اسلامى بود و يك شيوايى و لطافت خاصّى را به همراه داشت ، موجب خوشنودى امام راحل گرديد و باعث شد تا ايشان يك صحبت مفصّل و پرشورى براى آنها بكنند . منظور از ذكر اين واقعه و ديدار ، يادآورى و نقل اين نكته بسيار حسّاس و دقيق است كه امام امّت رحمه اللّه ، در آن صحبت فرمودند : « انقلاب اسلامى از شما دو چيز مىخواهد : اوّل : شناخت مسئوليّت و عمل كردن به آن ، به عبارت ديگر آشنايى با وظيفه و انجام آن .